• Tümü

  • Videolar

  • Yazılı Eserler

  • Etkinlikler

×
×
Dil
5.1 Resûlün menfaat peşinde koştuğu iftirası
KUR’ÂN’IN ŞİFRESİ AHZÂB 40 ÖNSÖZ GİRİŞ BİRİNCİ SIR İKİNCİ SIR ÜÇÜNCÜ SIR İÇİNDEKİLER KUR’ÂN-I KERİM’E GÖRE NEBÎ VE RESÛL KAVRAMLARI ARASINDA ANLAM VE İŞLEV FARKLILIKLARI VARDIR. 1.1. Her nebî resûl’dür ama her resûl Nebî değildir. 1.1.2 Neden her nebî resûl’dür ama her resûl nebî değildir? 1.1.2.1. BİRİNCİ DELİL Risaletle vazifeli olmayan Resûller 1.1.2.2 İKİNCİ DELİL Peygamberler arasında fetret devreleri vardır ama risalet ardı arkası kesilmeksizin devam etmektedir. 1.1.2.3 ÜÇÜNCÜ DELİL Kur’ân-ı Kerim’e göre peygamberler belirli kavimlere gönderilmişlerdir. Resûller ise her kavimde var olmuştur. Var olmaya da devam edeceklerdir. 1.1.2.4 DÖRDÜNCÜ DELİL Nebîler, tasarruf rızasının sahipleridir. Kur’ân-ı Kerim’e göre rızaya ulaşmamış bir resûl asla nebî olamaz. 1.1.2.5 BEŞİNCİ DELİL Kur’ân-ı Kerim’e göre nebî resûllerin beş nebî olmayan resûllerin dört görevi vardır. 1.1.2.6 ALTINCI DELİL Peygamber Efendimiz (S.A.V)’le nübüvvet sona ermiştir. Risalet ise devam etmektedir 1.1.2.7 YEDİNCİ DELİL Şeriat kitapları sadece Nebîlere verilmiştir Resûllere verilenler ise sadece sohbet mahiyetindeki kitaplardır. KUR’ÂN-I KERİM’İ HİDAYETLE ÖĞRETENLER RESÛL VE NEBÎLERDİR. Kur’ân-ı Kerim’i hidayetle öğretenler velî resûller ve nebî resûllerdir 2.1 Bütün resûller, Allah’ın insanlık için seçtiği tek dînin; babamız İbrâhîm’in Hanif dîninin davetçileridir. HAKK’A DAVET (ALLAH’A ULAŞMAYI DİLEMEYE DAVET) 3.1 Nebî resûllerin Hakk’a daveti 3.1.1 Hz. Nuh (A.S)’ın Hakk’a daveti 3.1.2 Hz. İbrâhîm (A.S)’ın Hakk’a daveti 3.1.3 Musa (A.S)’ın Hakk’a daveti 3.1.4 Hz. İsa (A.S)’ın Hakk’a daveti 3.1.5 Hz. Peygamber (S.A.V) Efendimiz’in Hakk’a daveti 3.2 Velî Resûllerin Hakk’a daveti 3.3. Velî Mürşidlerin Hakk’a Daveti 3.4 Davete İcabet 3.4.1 “Ey insanlar! Allah ve Resûl’ünün davetine icabet edin” emri 3.4.2 “Ey cinler! Allah ve Resûl’ünün davetine icabet edin” emri 3.5 Davete İcabet Edenler 3.6 Nebî Resûller’e Tâbî Olmak 3.6.1 Nebî resûllerin kitaba tâbî olması 3.6.2 Nebî resûllerin Hanif dînine tâbî olması 3.6.3 Hz. Harun (A.S)’a tâbî olmak 3.6.4 Hz. İsa (A.S)’a tâbî olmak 3.6.5 Hz. Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e tâbî olmak 3.7 Velî Resûllere Tâbî Olmak 3.8 Velî Mürşidlere tâbî olmak ALLAHÛ TEALÂ EZELDE HEPİMİZDEN YEMİN, MİSAK VE AHD ALMIŞTIR. 4.1 Allahû Tealâ ruhtan, dünya hayatında Allah’a teslimi için misak almıştır. 4.1.1 Ruhun misaki 12 kez üzerimize farz kılınmıştır. 4.2 Fizik vücudun ahdi 4.2.1 Fizik vücudun ahdi, 3 kez üzerimize farz kılınmıştır 4.3 Nefsimizin yemini 4.3.1 Allahû Tealâ , nefsimizin yeminini 3 kez üzerimize farz kılmıştır. 4.4 Ahdallahi (irademizin misaki) 4.4.1 Ahdallahi (irademizin misaki), üç kez üzerimize farz kılınmıştır ŞEYTANIN, ALLAH’IN RESÛLLERİNE KURDUĞU TUZAKLAR 5.1 Resûlün menfaat peşinde koştuğu iftirası 5.2 Delilik iftirası 5.3 Büyücülük iftirası 5.4 Yalancılık iftirası 5.5 Resûllerin alaya alınması 5.6 Sapkınlık ve ahlâksızlık iftirası ALLAH’IN RESÛLÜ’NE YÖNELTİLEN FİİLÎ SALDIRILAR 6.1 Resûl ve ona ihsanla tâbî olan müminleri, sindirme ve korkutma çabaları 6.2 Resûlü tutuklamak ve hapse atmak istemeleri 6.3 Resûlü sürgün etmeye çalışmaları 6.4 Resûl’ü öldürmeye kalkışmaları ALLAH, RESÛLLERİNE KURULAN TÜM TUZAKLARDAN HABERDARDIR. 7.1 Allah’a ulaşma dileğini engelleyenlerin Resûllere kurduğu tuzakları Allah bozar 7.2 Resûlün Allah’a ulaşmayı dilemeyi engelleyenlerin tuzaklarını bozması SÖZLÜ VE FİİLÎ SALDIRILARA KARŞI RESÛL’ÜN VE HAK MÜ’MİNLERİN DAVRANIŞLARI RESÛLLERİN HİDAYETE ENGEL OLANLARA VE ALLAH’A ULAŞMAYI DİLEMEYENLERE KARŞI MÜCÂDELE METODLARI 9.1 Babalarının dînine tâbî olanlarla Allah Resûlleri’nin mücâdelesi 9.2 Fesatçıları ve cahiliyye adetleri üzere inananları atalar dînine bağlı kılan asıl sebep 9.3 Fuhuş çıkaranlarla Allah Resûllerinin mücâdelesi 9.4 Resûllerin münafıklarla mücâdelesi ALLAHÛ TEALÂ’NIN MÜNAFIKLARI AŞAĞILIK KILMASI 10.1 Münafıklar, ahirette cehennemin en alt tabakasına yollanacaklardır. RESÛL’Ü VE ONA İHSANLA TÂBÎ OLANLARI, ALLAH’IN GÂLİP KILMASI ATEŞE ÇAĞIRAN İMAMLAR 12.1 “Risalet, Hz. Peygamber (S.A.V) Efendimiz’le sona ermiştir” diyenler, nebî resûller ile velî resûl arasındaki farkı Kur’ân-ı Kerim’den öğrenmeyen, ateşe çağıran imamlardır. 12.1.1 Ateşe çağıran imamların davetine icabet edenler 12.1.2 Ateşe çağıranların davetine icabet edenler babalarının dînine tâbî olanlardır. SONUÇ KUR’ÂN’IN ÇİFT BİLİNMEYENLİ DENKLEMİ OLAN NEBÎ VE RESÛL KONUSUNDAKİ BİD’AT, İNSANLARIN BÜYÜK ÇOĞUNLUĞUNUN CEHENNEME GİTMESİNE SEBEPTİR. 1. Kur’ân âyetlerine göre “nebî” kelimesi “peygamber” kelimesi, dilimize Farsça’dan girmiştir. 2. Kur’ân âyetlerine göre “resûl” kelimesi Sonuç Olarak

5.1 Resûlün menfaat peşinde koştuğu iftirası

Kavimleri ile olan mücâdeleleri sırasında resûllere atılan iftiralar ve inkâr edenlerin bu amaçla kullandıkları çeşitli karalama yöntemleri vardır. Resûlün menfaat peşinde koştuğunu ileri sürmek, bu yöntemlerden biridir.

Hz.Musa zamanında Firavun ve yakın çevresi, Hz. Musa'nın insanları Allah'ın dînine davet etmeyi değil, “yeryüzünde büyüklüğe ulaşmayı” istediğini iddia etmişlerdir. Allahû Tealâ bu durumu Yunus Suresinin 78. âyet-i kerimesinde şöyle bildirmektedir:

YÛNUS - 78 Kâlû e ci’tenâ li telfitenâ ammâ vecednâ aleyhi âbâenâ ve tekûne lekumâl kibriyâu fîl ard(ardı), ve mâ nahnu lekumâ bi mu’minîn(mu’minîne). Dediler ki: “Babalarımızı üzerinde bulduğumuz şeyden bizi çevirmek için ve yeryüzünde büyüklük (üstünlük, saltanat) sizin olsun diye mi bize geldiniz? Ve biz siz ikinize îmân edecek (inanacak) değiliz.”

Aynı suçlamanın Hz. Nuh'a da yapıldığını Allahû Tealâ, Mu’minûn Suresinin 23 ve 24. âyet-i kerimelerinde ifade etmektedir.

MU'MİNÛN - 23 Ve lekad erselnâ nûhan ilâ kavmihî fe kâle yâ kavmi’budullâhe mâ lekum min ilâhin gayruhu, e fe lâ tettekûn(tettekûne). Ve andolsun ki Nuh (A.S)’ı kendi kavmine gönderdik. O zaman (onlara): “Ey kavmim! Allah’a kul olun. Sizin için O’ndan başka İlâh yoktur. Hâlâ takva sahibi olmayacak mısınız (Allah’a ulaşmayı dilemeyecek misiniz)?” dedi.

MU'MİNÛN - 24 Fe kâlel meleullezîne keferû min kavmihî mâ hâzâ illâ beşerun mıslukum yurîdu en yetefaddale aleykum, ve lev şâallâhu le enzele melâiketen, mâ semi’nâ bi hâzâ fî âbâinel evvelîn(evvelîne). Onun kavminden kâfir olanların ileri gelenleri: “Bu, sizin gibi beşerden (insandan) başka bir şey değil. Size üstün gelmek (hükmetmek) istiyor. Ve eğer Allah dileseydi mutlaka melekler indirirdi. Atalarımızdan bunun hakkında bir şey işitmedik.” dediler.

İsrâ Suresinin 94. ve Tegâbun Suresinin 6. âyetlerinde, Allah’a ulaşmayı dilemeyenlerin, resûlleri de kendileri gibi sıradan insanlar zannettikleri ifade edilmektedir.

İSRÂ - 94 Ve mâ menean nâse en yu’minû iz câe humul hudâ illâ en kâlû e beasallâhu beşeren resûlâ(resûlen). Onlara hidayet geldiği zaman insanların inanmalarına, “Allah, insan resûl mü gönderdi?” demelerinden başka bir şey mani olmadı.

TEGÂBUN - 6 Zâlike bi ennehu kânet te'tîhim rusuluhum bil beyyinâti fe kâlû e beşerun yehdûnenâ fe keferû ve tevellev vestagnâllâh(vestagnâllâhu), vallâhu ganiyyun hamîd(hamîdun). İşte bu, onlara resûlleri beyyineler (açık deliller) getirdiği zaman: “Bir beşer mi bizi hidayete erdirecek?” demeleri sebebiyledir. Böylece inkâr ettiler ve yüz çevirdiler. Ve Allah, müstağni olduğunu (Kendisinin hiçbir şeye ve de onların îmânlarına da ihtiyacı olmadığını) gösterdi. Ve Allah; Gani’dir, Hamîd’dir.

Hz. Musa ve diğer tüm resûller, Allah öyle emrettiği için insanları kendilerine itaate çağırmaktadırlar. Resûllere itaat edenlerin günahlarını Allahû Tealâ mağfiret ederek sevaba çevirmektedir.

NİSÂ - 64 Ve mâ erselnâ min resûlin illâ li yutâa bi iznillâh(iznillâhi). Ve lev ennehum iz zalemû enfusehum câûke festagferûllâhe vestagfera lehumur resûlu le vecedûllâhe tevvâben rahîmâ(rahîmen). Ve Biz, (hiç) bir resûlü, Allah’ın izniyle kendilerine itaat edilmesinden başka birşey için göndermedik. Ve onlar nefslerine zulmettikleri zaman, eğer sana gelselerdi, böylece Allah’tan mağfiret dileselerdi ve Resûl de onlar için mağfiret dileseydi, mutlaka Allah’ı, (iki tarafın da) tövbelerini (onların tövbesini ve Resûl’ün mağfiret talebini) kabul eden ve rahmet edici olarak bulurlardı.

Resûl de, ona îmân edip itaat edenler de Allah'ın kullarıdırlar. Burada istenilen kişisel bir itaat değil; Allah’ın emirlerine itaattir.

ÂLİ İMRÂN - 51 İnnallâhe rabbî ve rabbikum fa’budûh(fa’budûhu), hâzâ sırâtun mustakîm(mustakîmun). Muhakkak ki Allah, benim de Rabbim ve sizin de Rabbiniz'dir. O halde O'na kul olun. (İşte) bu “Sırâtı Mustakîm'dir (Allah'a ulaştıran yoldur).”

Resûl, insanları kendisine itaat etmeye davet ederken, gerçekte onları Allah'a kul olmaya davet etmektedir. Bu hakikati Allahû Tealâ Âli İmrân Suresinin 79 ve 80. âyet-i kerimelerinde şöyle bildirmektedir:

ÂLİ İMRÂN - 79 Mâ kâne li beşerin en yu’tiyehullâhul kitâbe vel hukme ven nubuvvete summe yekûle lin nâsi kûnû ıbâden lî min dûnillâhi ve lâkin kûnû rabbâniyyîne bi mâ kuntum tuallimûnel kitâbe ve bimâ kuntum tedrusûn(tedrusûne). Bir insan için, Allah'ın kendisine kitap, hikmet ve peygamberlik vermesinden sonra onun insanlara; “Allah'tan başka bana kul olun” demesi olamaz (mümkün değildir). Fakat, sizin kitabı tedris etmiş (okuyup öğrenmiş) olmanız ve öğretiyor olmanızdan dolayı ancak: “Rabbâni (kendini Rabb'e adamış) kullar olunuz” der.

ÂLİ İMRÂN - 80 Ve lâ ye’murekum en tettehizûl melâikete ven nebiyyîne erbâbâ(erbâben), e ye’murukum bil kufri ba’de iz entum muslimûn(muslimûne). Ve size: "Melekleri ve peygamberleri Rab'ler edinin!" diye emretmez. Siz, müslüman olduktan (teslim olduktan) sonra size küfrü emreder mi?

Oysa buna karşılık, Firavun kendisinin "İlâh" (Rab) olduğunu iddia etmiştir.

NÂZİÂT - 24 Fe kâle ene rabbukumul a’lâ. Sonra da (firavun) dedi ki: “Ben sizin çok yüce Rabbinizim.”

Fi­ra­vu­nun­ ya­kın­ çev­re­sin­de­ki­ müc­rim­ler,­ re­sûl­le­ kar­şı­laş­tık­la­rın­da, onun ­ken­di­ çı­kar­la­rı ­için ­in­san­la­rı­ ken­di­si­ne ­tâ­bî ­kıl­ma­ya­ ça­lış­tı­ğı­nı ­zan­net­miş­ler­dir.­ On­la­rın­ gö­zün­de­ re­sûl,­ ken­di­ dü­zen­le­ri­ni­ yık­ma­ya­ ça­lı­şan bir­ ra­kip ­hü­vi­ye­tin­de­dir.­