• Tümü

  • Videolar

  • Yazılı Eserler

×
×
Dil
3.6 Nebî Resûller’e Tâbî Olmak
KUR’ÂN’IN ŞİFRESİ AHZÂB 40 ÖNSÖZ GİRİŞ BİRİNCİ SIR İKİNCİ SIR ÜÇÜNCÜ SIR İÇİNDEKİLER KUR’ÂN-I KERİM’E GÖRE NEBÎ VE RESÛL KAVRAMLARI ARASINDA ANLAM VE İŞLEV FARKLILIKLARI VARDIR. 1.1. Her nebî resûl’dür ama her resûl Nebî değildir. 1.1.2 Neden her nebî resûl’dür ama her resûl nebî değildir? 1.1.2.1. BİRİNCİ DELİL Risaletle vazifeli olmayan Resûller 1.1.2.2 İKİNCİ DELİL Peygamberler arasında fetret devreleri vardır ama risalet ardı arkası kesilmeksizin devam etmektedir. 1.1.2.3 ÜÇÜNCÜ DELİL Kur’ân-ı Kerim’e göre peygamberler belirli kavimlere gönderilmişlerdir. Resûller ise her kavimde var olmuştur. Var olmaya da devam edeceklerdir. 1.1.2.4 DÖRDÜNCÜ DELİL Nebîler, tasarruf rızasının sahipleridir. Kur’ân-ı Kerim’e göre rızaya ulaşmamış bir resûl asla nebî olamaz. 1.1.2.5 BEŞİNCİ DELİL Kur’ân-ı Kerim’e göre nebî resûllerin beş nebî olmayan resûllerin dört görevi vardır. 1.1.2.6 ALTINCI DELİL Peygamber Efendimiz (S.A.V)’le nübüvvet sona ermiştir. Risalet ise devam etmektedir 1.1.2.7 YEDİNCİ DELİL Şeriat kitapları sadece Nebîlere verilmiştir Resûllere verilenler ise sadece sohbet mahiyetindeki kitaplardır. KUR’ÂN-I KERİM’İ HİDAYETLE ÖĞRETENLER RESÛL VE NEBÎLERDİR. Kur’ân-ı Kerim’i hidayetle öğretenler velî resûller ve nebî resûllerdir 2.1 Bütün resûller, Allah’ın insanlık için seçtiği tek dînin; babamız İbrâhîm’in Hanif dîninin davetçileridir. HAKK’A DAVET (ALLAH’A ULAŞMAYI DİLEMEYE DAVET) 3.1 Nebî resûllerin Hakk’a daveti 3.1.1 Hz. Nuh (A.S)’ın Hakk’a daveti 3.1.2 Hz. İbrâhîm (A.S)’ın Hakk’a daveti 3.1.3 Musa (A.S)’ın Hakk’a daveti 3.1.4 Hz. İsa (A.S)’ın Hakk’a daveti 3.1.5 Hz. Peygamber (S.A.V) Efendimiz’in Hakk’a daveti 3.2 Velî Resûllerin Hakk’a daveti 3.3. Velî Mürşidlerin Hakk’a Daveti 3.4 Davete İcabet 3.4.1 “Ey insanlar! Allah ve Resûl’ünün davetine icabet edin” emri 3.4.2 “Ey cinler! Allah ve Resûl’ünün davetine icabet edin” emri 3.5 Davete İcabet Edenler 3.6 Nebî Resûller’e Tâbî Olmak 3.6.1 Nebî resûllerin kitaba tâbî olması 3.6.2 Nebî resûllerin Hanif dînine tâbî olması 3.6.3 Hz. Harun (A.S)’a tâbî olmak 3.6.4 Hz. İsa (A.S)’a tâbî olmak 3.6.5 Hz. Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e tâbî olmak 3.7 Velî Resûllere Tâbî Olmak 3.8 Velî Mürşidlere tâbî olmak ALLAHÛ TEALÂ EZELDE HEPİMİZDEN YEMİN, MİSAK VE AHD ALMIŞTIR. 4.1 Allahû Tealâ ruhtan, dünya hayatında Allah’a teslimi için misak almıştır. 4.1.1 Ruhun misaki 12 kez üzerimize farz kılınmıştır. 4.2 Fizik vücudun ahdi 4.2.1 Fizik vücudun ahdi, 3 kez üzerimize farz kılınmıştır 4.3 Nefsimizin yemini 4.3.1 Allahû Tealâ , nefsimizin yeminini 3 kez üzerimize farz kılmıştır. 4.4 Ahdallahi (irademizin misaki) 4.4.1 Ahdallahi (irademizin misaki), üç kez üzerimize farz kılınmıştır ŞEYTANIN, ALLAH’IN RESÛLLERİNE KURDUĞU TUZAKLAR 5.1 Resûlün menfaat peşinde koştuğu iftirası 5.2 Delilik iftirası 5.3 Büyücülük iftirası 5.4 Yalancılık iftirası 5.5 Resûllerin alaya alınması 5.6 Sapkınlık ve ahlâksızlık iftirası ALLAH’IN RESÛLÜ’NE YÖNELTİLEN FİİLÎ SALDIRILAR 6.1 Resûl ve ona ihsanla tâbî olan müminleri, sindirme ve korkutma çabaları 6.2 Resûlü tutuklamak ve hapse atmak istemeleri 6.3 Resûlü sürgün etmeye çalışmaları 6.4 Resûl’ü öldürmeye kalkışmaları ALLAH, RESÛLLERİNE KURULAN TÜM TUZAKLARDAN HABERDARDIR. 7.1 Allah’a ulaşma dileğini engelleyenlerin Resûllere kurduğu tuzakları Allah bozar 7.2 Resûlün Allah’a ulaşmayı dilemeyi engelleyenlerin tuzaklarını bozması SÖZLÜ VE FİİLÎ SALDIRILARA KARŞI RESÛL’ÜN VE HAK MÜ’MİNLERİN DAVRANIŞLARI RESÛLLERİN HİDAYETE ENGEL OLANLARA VE ALLAH’A ULAŞMAYI DİLEMEYENLERE KARŞI MÜCÂDELE METODLARI 9.1 Babalarının dînine tâbî olanlarla Allah Resûlleri’nin mücâdelesi 9.2 Fesatçıları ve cahiliyye adetleri üzere inananları atalar dînine bağlı kılan asıl sebep 9.3 Fuhuş çıkaranlarla Allah Resûllerinin mücâdelesi 9.4 Resûllerin münafıklarla mücâdelesi ALLAHÛ TEALÂ’NIN MÜNAFIKLARI AŞAĞILIK KILMASI 10.1 Münafıklar, ahirette cehennemin en alt tabakasına yollanacaklardır. RESÛL’Ü VE ONA İHSANLA TÂBÎ OLANLARI, ALLAH’IN GÂLİP KILMASI ATEŞE ÇAĞIRAN İMAMLAR 12.1 “Risalet, Hz. Peygamber (S.A.V) Efendimiz’le sona ermiştir” diyenler, nebî resûller ile velî resûl arasındaki farkı Kur’ân-ı Kerim’den öğrenmeyen, ateşe çağıran imamlardır. 12.1.1 Ateşe çağıran imamların davetine icabet edenler 12.1.2 Ateşe çağıranların davetine icabet edenler babalarının dînine tâbî olanlardır. SONUÇ KUR’ÂN’IN ÇİFT BİLİNMEYENLİ DENKLEMİ OLAN NEBÎ VE RESÛL KONUSUNDAKİ BİD’AT, İNSANLARIN BÜYÜK ÇOĞUNLUĞUNUN CEHENNEME GİTMESİNE SEBEPTİR. 1. Kur’ân âyetlerine göre “nebî” kelimesi “peygamber” kelimesi, dilimize Farsça’dan girmiştir. 2. Kur’ân âyetlerine göre “resûl” kelimesi Sonuç Olarak

Bugün Kur’ân’dan değil, el yazması kitaplardan insanlara öğretilen akaidin temel kaidesi şöyle ifade edilmektedir: “Nebîler kendilerine kitap verilmeyen peygamberlerdir.” İşte bu kaide, Kur’ân-ı Kerim’e bütünüyle ters düşmektedir.

Daha evvel de ifade ettiğimiz gibi Allahû Tealâ kitabı ve nübüvveti(peygamberliği) beraberce verdiğini ifade etmektedir. Bu durumda Nübüvvet, kitaba (her peygamber zamanında mutlaka aynı şeriatı ihtiva eden kitaba) eşit olmaktadır. Nitekim nebîlerin sonuncusuna verilen kitap, son şeriat kitabı olan Kur’ân-ı Kerim’dir. Allah’ın kendisine kitap ve hikmet verdiği Nebî, insanlara tebliğ ettiği için aynı zamanda bir resûldür.

ÂLİ İMRÂN - 79 Mâ kâne li beşerin en yu’tiyehullâhul kitâbe vel hukme ven nubuvvete summe yekûle lin nâsi kûnû ıbâden lî min dûnillâhi ve lâkin kûnû rabbâniyyîne bi mâ kuntum tuallimûnel kitâbe ve bimâ kuntum tedrusûn(tedrusûne). Bir insan için, Allah'ın kendisine kitap, hikmet ve peygamberlik vermesinden sonra onun insanlara; “Allah'tan başka bana kul olun” demesi olamaz (mümkün değildir). Fakat, sizin kitabı tedris etmiş (okuyup öğrenmiş) olmanız ve öğretiyor olmanızdan dolayı ancak: “Rabbâni (kendini Rabb'e adamış) kullar olunuz” der.

Allahû Tealâ kitapları, o kitaptaki şeriat hükümleri ile hükmetmek üzere peygamberlere (nebîlere)vermiştir. Hz. İbrâhîm'e, Hz. İsmail'e, Hz. İshak'a, Hz. Yakub'a, Hz. Musa'ya ve Hz. İsa'ya onların nebîler olduğunu vurgulayarak kitap indirdiğini âyetlerde bildirmektedir.

ÂLİ İMRÂN - 84 Kul âmennâ billâhi ve mâ unzile aleynâ ve mâ unzile alâ ibrâhîme ve ismâîle ve ishâka ve ya’kûbe vel esbâtı ve mâ ûtiye mûsâ ve îsâ ven nebiyyûne min rabbihim, lâ nuferriku beyne ehadin minhum, ve nahnu lehu muslimûn(muslimûne). “Allah'a ve bize indirilene ve İbrâhîm (A.S)'a, İsmâil (A.S)'a, İshâk (A.S)'a, Yâkub (A.S)'a ve Yâkub oğulları’na indirilenlere, Hz. Mûsâ'ya ve Hz. Îsâ'ya ve nebilere Rab'leri tarafından verilenlere îmân ettik. Onların arasından birini (diğerlerinden) ayırdetmeyiz. Ve biz O'na (Allah'a) teslim olanlarız.” de.

NİSÂ - 105 İnnâ enzelnâ ileykel kitâbe bil hakkı li tahkume beynen nâsi bimâ erâkallâh(erâkallâhu). Ve lâ tekun lil hâinîne hasîmâ(hasîmen). Muhakkak ki insanlar arasında Allah'ın sana gösterdiği şekilde hükmetmen için Biz, sana Kitab'ı hak olarak indirdik. Ve ihanet edenlere taraftar olma.

EN'ÂM - 89 Ulâikellezîne âteynâhumul kitâbe vel hukme ven nubuvveh(nubuvvete), fe in yekfur bihâ hâulâi fe kad vekkelnâ bihâ kavmen leysû bihâ bi kâfirîn(kâfirîne). İşte onlar, kendilerine kitap, hikmet ve peygamberlik verdiğimiz kimselerdir. Onlar eğer, onu inkâr ederlerse artık, onu inkâr etmeyecek bir kavmi ona vekil ederdik.

MERYEM - 30 Kâle innî abdullâhi, âtâniyel kitâbe ve cealenî nebiyyâ(nebiyyen). (Bebek) şöyle dedi: “Muhakkak ki ben, Allah’ın kuluyum. Bana kitap verdi ve beni nebî (peygamber) kıldı.”

3.6 Nebî Resûller’e Tâbî Olmak